VISIE

 

Schilderen gaat altijd over verf, kleur, licht en donker, kortom over het schilderen zelf.
In mijn schilderproces ga ik uit van de krachtige eenvoud van organische vormen, weg van overdadige beelden of verhalende uitleg.

 

Ik wil opnieuw kijken naar een steen, een stuk natuur, land, lucht, water, mens.

De wereld is een fascinerend proces van verandering.

Zo ook evolueren mijn schilderijen als improvisaties op ‘eenvoudige’ vormen.

 

OPEN LAND  en STENEN

 

'Open Land' en 'Stenen' zijn de twee onderwerpen in telkens wisselende uitwerking. Ze zijn allebei van een natuurlijke eenvoud.

De 'steen' staat voor ingetogenheid, het naar binnen gekeerd zijn, de innerlijke kracht. Soms ook het naast elkaar bestaan, de onmacht in communicatie.

Het 'open land' staat voor een melancholische openheid, een naïeve ontvankelijkheid, een open kijk.

 

Vanuit deze bewustzijnsvormen start het schilderen.
Het wordt een langdurig proces  dat vele manieren van kijken en schilderen oproept die elkaar op het doek ontmoeten. 

Dit houdt aan tot er een rustpunt is bereikt, een moment van stilte dat mag blijven duren.

Het schilderij is de verdichting van alle energie tijdens het hele proces.

 

Het verstilde beeld wil zich weren tegen alle woorden, geluiden, ongevraagde beelden, meningen en nodeloze prikkels waarmee onze levens gevuld worden.

 

Werken van Fra Angelico, Morandi, De Staël, Rothko, Brancusi, Carl André, Arvo Pärt, ...zijn in hun zinderende eenvoud zeer inspirerend.

 

 

 Johan Debruyne in (h)ART, tijdschrift voor hedendaagse kunst, oktober 2013.

 

Bruno Van Dycke schildert stenen. Hij is iemand die ontzettend graag schildert.  Hij is een zoeker naar sterke vorm,

naar licht en kleur. Daaruit ontstaat zijn werk. Met doek en verf en krijt, met borstels, paletmes, vingers maakt hij de verf

tot iets wat volume en tijdloosheid suggereert.

Deze kunstenaar verliest zich in de act van het schilderen en die zal bepalen hoe de vorm zal zijn.

Overgave heet dat.

Dat vraagt tijd en geduld en verwondering.

 

Als kunstenaar zoekt hij eenvoud in een wereld vol overdaad, waarin we bijna op de vlucht moeten voor de beelden,

de lelijkheid en de onzin die op ons worden afgevuurd.

 

Eenvoud, tijd en stilte in de suggestie van oude steen. Balanceren van verf naar volume in een subtiel evenwicht

tussen abstractie en figuratie. Verf is vorm geworden. En vorm op haar beurt voelbare stilte. Stilte in steen.

 

Maar spelen blijft het ook. Met het licht. Bekijk de steen van alle kanten. Als verfijnde colorist speelt hij ook met kleur.

In de meeste stenen zit onvermoed veel kleur. Geniet van de “huid” van deze stenen. Verzegelde composities.

Volkomen dicht. Een wonder hoe verf “steen” wordt!

 

Deze stenen zijn af. Gesloten. Ze hebben de energie, het sacrale en de tijd diep in zich gekoesterd.

 

Bruno Van Dycke heeft lang gezocht. Kan je steen ook suggereren met slechts een paar virtuoze toetsen?

De kunstenaar twijfelt:  “Tijd” zet je ook niet neer in een impuls. De tijd moet in de steen kruipen.

Schilderen heeft tijd nodig, verf heeft tijd nodig.

 

Ook kijken heeft tijd nodig.

 

Philippe Van Cauteren, artistiek directeur van het S.M.A.K., selecteerde een schilderij van Bruno Van Dycke voor het tijdschrift Kunstletters en voor de Webgalerie van Kunstwerkt (juli 2017).

 

"Je kan dit stenenschilderij moeilijk een stilleven noemen. De steen lijkt bij Bruno Van Dycke slechts een aanleiding

om met verf aan de slag te gaan. Hij probeert iets wat massief en hard is de speelse glans van het schilderen mee te geven.

Het is een haast abstract schilderij. Bij een andere kadrering van het motief, zou elke verwijzing naar het onderwerp verdwijnen.

Het vastberaden herhalen van een zelfde element in verschillende doeken doet vermoeden dat de handeling en het plezier

van het schilderen bij Bruno voorrang krijgen op het weergeven van iets tastbaars als een steen."